Θαλασσα

Όσο φτάνει το απέραντο του ματιού μου είναι η θάλασσα που αγγίζει την κορυφογραμμή του νου,το τέλος του άπειρου, της ψυχής μου το βάθος, θάλασσα είναι το μέσα μου,είναι η γαλήνη και φουρτούνα μου,είναι εκεί που νοιώθω πιο πολύ να χάνομαι στην άβυσσο της ύπαρξης μου να μπλέκω στα δίκτυα της Ζωής και να αποζητώ το απόλυτο της ύπαρξης μου. Η θάλασσα είναι ο έρωτας μου και όσες φορές βουτώ στα καταγάλανα νερά της χάνω κάθε αίσθηση με τη πραγματικότητα και βρίσκομαι στο παράδεισο Αν ήθελα να ζήσω λίγο ακόμα είναι για να αγκαλιάζω τη θάλασσα

Ψυχη δεν την αντεχω

Δεν υπάρχει τίποτα πάρα μονάχα η καθημερινή πραγματικότητα που μας ξεπερνά σε φαντασία και σε βουλιση.Υπαρχουμε για να δεχόμαστε τις βουλές της φύσης η κάτι ανώτερου που δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει η αν είναι φαντασία δική μας,που δεν γνωρίζομε γιατί ζούμε και που στην ουσία δεν ξέρουμε αν αυτή είναι η πραγματικότητα μας η κάτι άλλο που μας περιμένει μετά θάνατον όπως λέει η θρησκεία μας. Μας ζητάνε να υπομένομαι και να δεχθούμε το θάνατο σαν ευλογία και σαν Ελευθερία από τα γήινα Μα αν είναι έτσι γιατί ήμαστε εδώ; Είναι ένα είδος δοκιμής λένε οι πατέρες Δοκιμής σε τι; Αν είμαστε καλά παιδιά; Και ποιος νοιάζεστε ; Ο θεος. Μα ο Θεος ειναι ελευθερια ειναι αγαπη ειναι ελειμοσυνη εναι οτι δηποτε εκτος απο υλη και εμεις μοναχα υλη. Μας λενε οτι εχουμε και ψυχη μονο που η ψυχη ποναει ποναει πιο πολυ απο την υλη και εγω δεν την αντεχω.

Φωνη βοωντος.......

Η έρημος είναι τόπος σκέψης,καιόταν φωνάζεις στην έρημο δεν κάνεις τίποτα άλλο από το να μην σκεφτεσαι.Κιοταν δεν σκέφτεσαι γίνετε η Ζωή μια απέραντη ερημιά ανοησίας και βλακειας.Ανθρωποι ξυπνήστε ανοίξτε τα μάτια και κοιτάξτε μέσα σας,η Ζωή είναι ότι ποιο όμορφο υπάρχει στη πλαση.Ποιοςνοιαζετε ποιος την έφτιαξε υπάρχει και αυτό αρκεί

Μια βροχερη μερα.

Σαν τη καρδιά μας που λέει και Τσιτσάνης Μονάχα που δεν είναι Κυριακη.Σταλα στάλα στη καρδιά μας η βροχη γεμάτη ποίηση και ερωτισμό,ναι έρωτας! υπάρχει λοιπόν ΄.Αφου τον σκεπτόμαστε υπάρχει κάτι τέτοιες μέρες που η βροχή κτυπάει τα πλήκτρα στα ματόκλαδα της σκέψης μας που πα ει πίσω μακριά στα όνειρά της νιότης μας στα καθημερινά καρδιοκτύπια της ψυχής μας τότε που προσμεναμε γεμάτοι όρεξή να ταξιδέψουμε μακριά στο άπειρο του νου και της καρδιάς μας Τι όμορφα που ήταν τότε,πονεμένη εφηβεία μα όμορφη αν τη συγκρίνεις με το σήμερα Έφυγαν όλα δεν θα ξανάρθουν πια και αρνούμαι να τα αντικαταστήσω τάχα με τη γνώση και την αντοχή των χρόνων που κάλυψαν τα τότε για το σήμερα της καθημερινής μισαλλοδοξίας και της ατέλειωτης φλυαρίας της ξερόλας και του αυταρχησμου.Θεε μου ποση ατέλειωτη βλακεία κάθε μέρα πόση ατέλειωτη μονότονη φλυαρία του τιποτα.καθε μέρα να φαρμακώνει τη σκέψη μας και να λιανίζει το μυαλό μας κάθε μέρα κάθε μέρα,ατέλειωτοι οι φωστήρες στρατιές οι σωτήρες και εμείς να βουλιαζομε όλο και ποιο βαθιά στην ανυπαρξία μας αφήνοντας όλο και περισσότερο χώρο στο ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΒΛΑΚΕΙΑ.

ΓΙΑΤΙ?

Σε όλη μου τη Ζωή ρωτούσα γιατί Για το κάθε τι. Για τη Ζωή,για το Κόσμο ,για τους ανθρώπους για το άπειρο για το κάθε τι που μου συνέβαινε μα ποιο πολύ από όλα ρωτούσα για τι να γεννηθω Μωρό βαρούσα το κεφάλι μου στο τοίχο και ρωτούσα γιατί Από τότε έχουν περάση

εκατομμύρια χρόνια,τα πάντα έχουν αλλάξει Ζώη υπήρξε και καλή και κάκη το κάθε μέρα ξέφυγε από το χθες ξεπέρασε το σήμερα και όλα μα όλα έχουν αλλάξει παντελώς η γη γύρισε ανάποδα η Ζωή άλλαξε Ρότα και το μπρος πήγε πίσω ενώ το πίσω πήγε μπρος. Τα πάντα έγιναν ανώκατο Ο ύπνος έγινε ξύπνιος, το ξύπνιο έγινε ύπνος Χάθηκαν οι συνιστώμενες άλλαξαν ροπή και το κάθε μέρα έγινε χθες ενώ το σήμερα χάθηκε στο άπειρο ψάχνοντας απελπισμένα το Τωρα ΔΕΝ ΞΕΡΩ που βρίσκομαι Όχι πως έχει σημασία,άλλα πραγματικά έγινε το" ελα να δης."