Θαλασσα

Όσο φτάνει το απέραντο του ματιού μου είναι η θάλασσα που αγγίζει την κορυφογραμμή του νου,το τέλος του άπειρου, της ψυχής μου το βάθος, θάλασσα είναι το μέσα μου,είναι η γαλήνη και φουρτούνα μου,είναι εκεί που νοιώθω πιο πολύ να χάνομαι στην άβυσσο της ύπαρξης μου να μπλέκω στα δίκτυα της Ζωής και να αποζητώ το απόλυτο της ύπαρξης μου. Η θάλασσα είναι ο έρωτας μου και όσες φορές βουτώ στα καταγάλανα νερά της χάνω κάθε αίσθηση με τη πραγματικότητα και βρίσκομαι στο παράδεισο Αν ήθελα να ζήσω λίγο ακόμα είναι για να αγκαλιάζω τη θάλασσα

Ψυχη δεν την αντεχω

Δεν υπάρχει τίποτα πάρα μονάχα η καθημερινή πραγματικότητα που μας ξεπερνά σε φαντασία και σε βουλιση.Υπαρχουμε για να δεχόμαστε τις βουλές της φύσης η κάτι ανώτερου που δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει η αν είναι φαντασία δική μας,που δεν γνωρίζομε γιατί ζούμε και που στην ουσία δεν ξέρουμε αν αυτή είναι η πραγματικότητα μας η κάτι άλλο που μας περιμένει μετά θάνατον όπως λέει η θρησκεία μας. Μας ζητάνε να υπομένομαι και να δεχθούμε το θάνατο σαν ευλογία και σαν Ελευθερία από τα γήινα Μα αν είναι έτσι γιατί ήμαστε εδώ; Είναι ένα είδος δοκιμής λένε οι πατέρες Δοκιμής σε τι; Αν είμαστε καλά παιδιά; Και ποιος νοιάζεστε ; Ο θεος. Μα ο Θεος ειναι ελευθερια ειναι αγαπη ειναι ελειμοσυνη εναι οτι δηποτε εκτος απο υλη και εμεις μοναχα υλη. Μας λενε οτι εχουμε και ψυχη μονο που η ψυχη ποναει ποναει πιο πολυ απο την υλη και εγω δεν την αντεχω.